Mieke Huisman

mieke-huisman‘De studie was pittig, maar de sfeer ontspannen’

Jouw baan klinkt typisch Nederlands: dijkbeheerder. ‘Ja, het is een beroep dat mensen meteen begrijpen. En het heeft iets zichtbaar belangrijks, dat vind ik er ook leuk aan. Ook al gebeurt er bijna nooit iets met de dijken, iedereen weet hoe nodig ze zijn.’

Wat houdt je werk in? ‘Ik beoordeel dijken op sterkte en stabiliteit. Dat doe ik voor het hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard, dat het gebied beheert tussen Rotterdam, Zoetermeer, Gouda en Schoonhoven. Ik verzamel met mijn team altijd eerst een hoop data. Bij een dijk onderzoek ik bijvoorbeeld hoe sterk de ondergrond is en of de grasmat op de dijk sterk genoeg is. Ook kijk naar risicofactoren in de omgeving, zoals bomen. Die kunnen bij een zware storm ontworteld raken en kuilen veroorzaken. Al die data giet ik in modellen en daarmee bereken ik welke delen van de dijk versterkt moeten worden.’

Je studeert ook weer, filosofie in Rotterdam. ‘Ja, in mijn vrije tijd schrijf ik veel, op mijn eigen blog en dat van anderen. Dat gaat bijna altijd over de natuur of over hoe we duurzamer kunnen leven. Filosofie studeer ik om daar de woorden voor te vinden, en om de maatschappij beter te begrijpen.’

Wat vond je van de studie aarde en economie? ‘Best pittig: we hadden veel contacturen en lange dagen. Tegelijk was de sfeer heel ontspannen. Iedereen kende elkaar en je kon makkelijk een praatje aanknopen met docenten. Bij filosofie voel ik me veel meer een nummer. Een paar studiegenoten zie ik nog steeds: we vieren samen Sinterklaas en een paar keer per jaar gaan we ’s nachts wildkamperen.’

Wat was je favoriete vak? ‘Historische geografie. Ik vind het erg interessant hoe het landschap is ontstaan en de docent, Adriaan de Kraker, kon er met veel passie over vertellen. Hij heeft ons een keer meegenomen naar Het Verdronken Land van Saeftinghe, een gebied in Zeeland dat nog regelmatig onder water staat. We banjerden met laarzen aan een middag door de modder. We kwamen regelmatig vast te zitten, en werden zeiknat, maar iedereen vond het fantastisch.’